Toen ik en mijn vrouw in Amsterdam woonden waren we heel druk met allerlei dingen.
Ik verkondigde het evangelie op de ouwe zijds voorburgwal, ik deelde brood uit in de Bijlmer, we hadden wat tieners in huis, waren actief in de gemeente en noem maar op.
Allemaal vanuit oprechte dienstbaarheid en liefde voor de Heer.
Maar, op een dag was ik op één van de kamers van de tieners. Er was verder even niemand in huis.
En daar, terwijl ik uit de deur van de kamer liep hoorde ik ineens een heldere duidelijke stem: " Waar ben je?", de stem sloeg als een liefdevolle bliksem in mijn geest in.
Ik wist..het was Zijn stem…
Ik moest meteen denken aan het verhaal van Adam en Eva ...ik viel op mijn knieën en besefte ineens één verschrikkelijk iets...ik was de laatste tijd niet meer langere tijd in Zijn aanwezigheid geweest...ik had gewerkt en gewerkt…
Maar waar was mijn gebedsleven gebleven...mijn intimiteit met de Heer?
Ik huilde en huilde.
Ik riep: “Hier ben ik Heer! Vergeef me!”
Ik heb meteen goudkleurige plakletters gekocht en de letters op de deur van die kamer geplakt.
Om dat moment nooit meer te vergeten.
Ik denk dat ik ze maar weer eens op de deur ga plakken hier in ons huis.
Om nooit meer te vergeten wat Hij toen zei….“Waar ben je?”
0 reacties:
Een reactie plaatsen